Wczoraj żegnałyśmy się z Koleżankami i Kolegami w Klinice. W takich momentach człowiek przypomina sobie z jakimi fantastycznymi ludźmi pracuję. W oku zakręciła się łezka. To naprawdę budujące. Wszyscy się o nas martwią, a my w ogóle nie mamy na to czasu. I całe szczęście!!
Konrad zaczął mi wczoraj opowiadać, jak Go pogryzły muszki i robaki… Poprosiłam, żeby dokończył w samolocie do Jaunde, bo te ostatnie noce chciałabym przespać spokojnie bez niespokojnych myśli o insektach.
Mam już swoją typową „chorobę przed podróżną” – jem, jem, jem. To podobno jak nasi przodkowie- na zapas – bo nie wiadomo kiedy będzie następny posiłek. Dobrze, że wszystkie podróżne ciuchy mam rozmiar za duże:)
Dziś wyjeżdżamy do Warszawy. Tam Konrad odbiera nas z dworca centralnego i jedziemy do niego do domu gdzie trzeba się będzie jeszcze przepakować.
Trwają poszukiwania grubej, lekkiej i interesującej książki na podróż:)
Iwona